زندگی در يک کلمه

عهد بستیم که در خویش دو همسایه شویم

لیک چون دُر به دَر آییم و چو دُردانه شویم

عهد ما بود که در سبزترین محفل خاک

ز سیاهی بگریزیم  و چو پروانه شویم

خم ابروی تو بر نقش زند خط سیاه

ز فراق  تو سزایَست که دیوانه شویم

گاه در نقش^ زَنی نور به دیوار سیاه

آفتاب است در آنروز که مستانه شویم

عهد بشکست و به دیوار نمایان کندش

آن سیه شب که پر از ابر ز بیگانه شویم

دست ما گیر که بر پست ترین خار بلند

حال حق است که بی لطف ز میخانه شویم

مست او لنگ کنان بر در هر خانه مزن

او سفیری است علم دار که فرزانه شویم

روحم از رنگ جدا ماند، همانست مراد

که ز  رنگ قلمت نقش بر این خانه شویم

تو کجا بوده ای ا ی گل که تویی در نظرم

چو نمای فلکی، از تو چرا درگذرم

چو ستاره ز فلک نقش نما از هر جا

در بیابان جهان راهنما در سفرم

مست و بی تاب توام گر نظری اندازی

جان را هدیه کنم، از تو یقین درنبرم

نی محزون بنواز، عاشقی ات را به خبر

جلوه کن کز پس این دل تو چه دانی خبرم

می دمد باد بهار ز ره کوچه ما

جامه افکند ز بیداری من در سحرم

گر تو خواهی که بدانی همه اسرار ازل

باید اندر دل او جا کنی ای تاج سرم

دوش دیدم ا و به مسجد مستِ راه

رُو برون شو تا نیایی وقت و گاه

کی توانی او بخوانی مستِ مست

چون ز بیداری برون آید گناه

این مثل کز یوسف کنعان مصر

دست ببُریدند ز دست با یک نگاه

میبرد آن دست تو شیطان دل

گر نتانی تو ز رب یا بی پناه

خواهی اندر کیش او خلوت گزین

ورنَه بینی بعد از این صد بیم و آه

خیز و برون شو که بهار آمده

نغمۀ عشقم ز هزار آمده

دل ز پس پرده برافکن که دی

جلوه ز ناکامی کار آمده

بی دل  و بی می  به کجا ره برم

کین پی بدعهدی یار آمده

در طلب یار نبودم قرار

کی به ره دیده قرار آمده

درشکن زلف پریشان شدم

از خبر گل که نگار آمده

کاش در نغمۀ عشقم نفش یار نبود

رخ زرد خود و آن ماه شب تار نبود

وای بر من که خیالم همه بی حاصل شد

کاش در هر نظرم جلوه دیدار نبود

من و معشوقه بر آن باور مستانۀ شمع

کاش در جام جمم شربت بازار نبود

یاد باد آن صدف و لعل گهربار مرا

یاد آر ای تو نگین سحرم خواب نبود

هر کجا تاب ز نابودی و هجران بردم

نوش جز باده گلگون شکربار نبود

عشق را در چه توان وصف کنم ای دل من

چون در  اندیشه من جز غم دلدار نبود